Γιατί πολέμησε τη γιορτή που η ίδια καθιέρωσε

Κάθε χρόνο, τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο γιορτάζουν τη μητέρα με λουλούδια, δώρα και λόγια αγάπης. Κι όμως, η Γιορτή της Μητέρας δεν ξεκίνησε έτσι. Πίσω από αυτήν κρύβεται μια ιστορία βαθιάς συγκίνησης, ακτιβισμού και τελικά, απογοήτευσης.

Η εικόνα είναι γνώριμη. Ένα μπουκέτο λουλούδια, ένα τραπέζι σε εστιατόριο, ένα «σ’ αγαπώ» που ίσως δεν λέγεται αρκετά συχνά. Η Γιορτή της Μητέρας έχει εξελιχθεί σε μια παγκόσμια γιορτή αγάπης και ευγνωμοσύνης.
Όμως, η γυναίκα που την καθιέρωσε, η Anna Jarvis, δεν θα αναγνώριζε τη σημερινή της μορφή. Γιατί η αρχική της ιδέα δεν είχε καμία σχέση με την κατανάλωση, αλλά με τη μνήμη, τη συμφιλίωση και τη δύναμη της μητρότητας.

Πώς ξεκίνησαν όλα
Η ιστορία ξεκινά το 1905, όταν η Anna Jarvis αποφασίζει να τιμήσει τη μητέρα της, Ann Reeves Jarvis, μια γυναίκα με έντονη κοινωνική δράση. Τρία χρόνια αργότερα, διοργανώνει μια εκδήλωση στη Grafton της Δυτικής Virginia, που θα αποτελέσει την απαρχή της Γιορτής της Μητέρας.
Η επιμονή της αποδίδει καρπούς. Το 1914, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Woodrow Wilson ανακηρύσσει επίσημα τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου ως Ημέρα της Μητέρας.
-Αυτό που ξεκίνησε ως μια προσωπική πράξη μνήμης, μετατράπηκε γρήγορα σε εθνική και παγκόσμια γιορτή.
Η ιδέα, όμως, είχε βαθύτερες ρίζες. Η μητέρα της, Ann Reeves Jarvis, υπήρξε ακτιβίστρια την εποχή του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου.
Σε μια περίοδο που χιλιάδες οικογένειες θρηνούσαν, εκείνη οραματίστηκε μια «Ημέρα Φιλίας της Μητέρας».
Στόχος της ήταν να ενώσει μητέρες από τον Βορρά και τον Νότο, όχι μόνο για να επουλώσουν τις πληγές του πολέμου, αλλά και για να βοηθήσουν παιδιά που ζούσαν μέσα στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Η μητρότητα, για την Jarvis, δεν ήταν απλώς ένας οικογενειακός ρόλος. Ήταν μια δύναμη κοινωνικής αλλαγής.
Σε μια από τις πιο συμβολικές κινήσεις της, η Anna Jarvis καθιέρωσε το λευκό γαρύφαλλο ως το μοναδικό λουλούδι της ημέρας.
Ο συμβολισμός ήταν βαθύς, το γαρύφαλλο δεν ρίχνει τα πέταλά του όταν μαραίνεται, αλλά κλείνει προς τα μέσα, όπως η αγάπη της μητέρας, που δεν χάνεται ποτέ και συνεχίζει να αγκαλιάζει τα παιδιά της.

Περισσότερα στο tovima.gr