Με αφορμή τη φετινή γουρνοχαρά στη γενέτειρά μου την Πορτίτσα ο νους μου ταξίδεψε πολλά χρόνια πίσω σε μια χριστουγεννιάτικη μέρα που έμεινε ανεξίτηλα γραμμένη στο νου και στην καρδιά μου. «Ήταν ανήμερα των Χριστουγέννων, 55 χρόνια πίσω. Το χιόνι κόντευε να φτάσει το ένα μέτρο και συνέχιζε να ρίχνει. Το κρύο τσουχτερό μα οι καρδιές μας ζεστές και η λαχτάρα μεγάλη. Φίλοι, αδέλφια και συγγενείς ανταμώναμε. «Χρόνια πολλά», «καλά Χριστούγεννα» ήταν οι ευχές που αντάλλαζαν μεταξύ τους αλλά και αληθινά χαμόγελα όλο ζεστασιά.
.
|
![]() |
||||||||||||||||
![]() |
![]() |
||||||||||||||||
|
Το αεροδρόμιο
Μια ξανθιά πάει με τον αρραβωνιαστικό της να δουν ένα σπίτι που θέλουν να αγοράσουν. Καθώς μελετούν το σπίτι ο αρραβωνιαστικός λέει στον μεσίτη: – Ωραίο το σπίτι και σε καλή τιμή. Αλλά παρατηρώ ότι βρίσκεται κοντά σε αεροδρόμιο. Δε θα’ χει πολύ θόρυβο; – Θα έχει, αλλά ύστερα από μια βδομάδα θα τον συνηθίσετε και δεν θα έχετε πρόβλημα, του απαντάει ο μεσίτης. Και η ξανθιά λέει αποκρινόμενη και στους δύο: – Αχ να το πάρουμε αγάπη μου και δεν πειράζει, την πρώτη βδομάδα, μένουμε σε ξενοδοχείο! |
|
Γιατί θέλουμε η πένα μας να γράφει την αλήθεια.
Η δημόσια ενημέρωση είναι καθήκον ενός δημοσιογράφου. Η ομάδα μας έχει ως σκοπό τον ελεύθερο λόγο άνευ κινήτρων. Η πένα μας έχει όνομα!